Sparta Rotterdam - FC Dordrecht

Geschreven door Elisa

Zondagmiddag 22 januari, volgens de roostermaker van de KNVB een prima dag om een veldslag te plannen. De afgelopen ontmoetingen tussen Sparta en FC Dordrecht waren namelijk mini oorlogjes die in anderhalf uur aardig wat schade hadden aangericht.

In 2003 verknalden we het Rotterdamse periodetitelfeestje door met 2-1 te winnen, een jaar later werd na 90 minuten hyperventileren met 3-5 gewonnen en menig Dordt supporter wordt nog gillend wakker na de 2-2 van vorig seizoen die we met  slechts 9 man mochten uitspelen. 

Kortom: de poster Sparta Rotterdam  vs  FC Dordrecht kan voortaan worden gedrukt met een waarschuwingsregel: deze wedstrijd kan ernstige gevolgen hebben voor uw gezondheid. Bleek van de spanning maar hongerig naar drie punten reden we met drie volle bussen en enige vertraging naar Spangen. De klus moest geklaard worden . Wie is nou de club is van Rotterdam?

In het Kasteel werden we als vanouds weer verwelkomd door een hoop blauwe uniformen. Best gek als je beseft dat er op de Krommedijk slechts een paar vriendelijke agenten nodig zijn om de boel in het gareel te houden. Kennelijk willen ze ons beschermen tegen de vijandigheid van een grote stad of zou het komen door de eerdere puntendiefstallen?

Geen tijd om daar bij stil te staan, de wedstrijd was al twee minuten bezig. De eerste minuten was het nog een beetje ingetogen balletje trappen maar gaandeweg sloeg de wedstrijd om in kansen over en weer. Een feest voor de objectieve toeschouwer, nagelbijten voor de supporters. Er  werd  tot twee keer toe een bal van Sparta van de lijn gehaald en Dordt verprutste ook een paar kansen. Zo lang het zonnetje maar scheen en de brilstand op het scorebord bleef staan was er nog niks aan de hand. Maar ergens bekroop het gevoel dat het toch niet helemaal lekker ging. 

Je kent dat wel, dat je zo gespannen bent dat je sterretjes gaat zien, dat je met een te hoge hartslag en een waas voor je ogen heel verkrampt je doel probeert te bereiken. Dat gevoel had ik en dat gevoel hadden de dappere helden op het veld kennelijk ook.  En ja hoor, de zon was nog maar net achter de wolken verdwenen of de Sparta mars klonk uit de stadionspeakers, 1-0.

Je zag het aankomen en je kon er niks tegen doen. De ruim 150 meegereisde Dordtenaren vielen even stil.  Maar alles was nog niet verloren zolang de klok nog niet op 90 minuten stond. In de rust werd er flink stoom afgeblazen op de tribune,  zelfs mijn buurvrouw die een paar maanden gestopt was met roken bietste een sigaret.

Uiteraard zou het wel in de tweede helft goedkomen bleef men tegen elkaar herhalen, dat hebben we eerder toch bewezen? Als dat inhield dat de tweede helft heel sloom moest beginnen dan zaten we op schema. Maar net toen iemand opmerkte dat er echt weinig gebeurde op het veld schoot Sparta topscoorder Bokila net naast. Pfffff, daar gingen we weer. 

Het werd  opnieuw  spannend, spelers rolden over elkaar om de bal te bemachtigen. Het zag er niet uit maar als het werkt, dan zal het wel goed zijn. Het zorgde er in ieder geval voor dat er een klein beetje hoop gloorde. Zeker toen de bij Sparta weggestuurde Mayele het veld betrad. Die wil vast wel het grote ongelijk van Sparta bewijzen. En toen het van Feyenoord overgenomen jonge talent Isoufi ook nog zijn debuut maakte kon ik zowaar glimlachen. De gelijkmaker is nu alleen een kwestie van tijd. Maar de tijd tikte rap door en het Dordtse minuutje kwam veel te snel.

Het supporterskoor zong nog een keer fanatiek het Dordtse elftal toe toen een Dordt verdediger iets te handtastelijk werd bij een Spartaan. Hij had er geen slechte bedoelingen mee maar kon niet voorkomen dat de scheids het bestrafte met een penalty. De hoop die even gloorde ging in rook op, zeker nadat Bokila de bal resoluut achter onze keeper schoot.  Weer die achterlijke Spartamars om je oren, wat kan je daar sjagerijnig van worden. Om erger te voorkomen floot de scheids na 93 minuten af. In stilte liepen we terug naar onze bussen, je kon de regendruppels op de ramen horen vallen. Net voordat we Dordrecht binnenreden begonnen we voorzichtig over de wedstrijd van volgende week,  thuis tegen Zwolle.

“Welkom in de hel van Dordrecht”, zongen we alweer zachtjes.