SC Veendam - FC Dordrecht

Geschreven door Elisa

De liefde voor FC Dordrecht reikt soms helemaal tot aan het einde van de wereld.
Zo bracht het ons vrijdagavond naar Veendam, het laatste stukje civilisatie van Nederland.

Het stadion in Veendam heet Lange Leegte  en daar heb ik niks aan toe te voegen.

Toch waren er een stuk of 30 Dordt supporters die de pelgrimstocht hadden ondernomen om hun helden aan te moedigen. Dat is nou echte liefde, daar kan geen Valentijnsdag  tegenop.

Iedere supporter werd met open armen ontvangen door de Veendamse stewards.

Niet alleen omdat ze blij waren dat er überhaupt mensen naar Veendam wilden afreizen maar ook om te controleren of er geen bomgordel onder de jas werd verstopt. Het kostte me een aansteker, één aansteker mocht het stadion in, een tweede werd gezien als gevaarlijk projectiel.

Na zo'n rit van vier uur heb je best trek in een stevige pot voetbal. Dus likkebaardend keken we toe hoe onze Schapenkoppen de aftrap namen. Hoera, we mogen weer voor het echie!

FC Dordrecht had er ook zin in, ondanks de lange reis, temperatuur rond het vriespunt en het harde veld.  We waren dominant alleen niet koelbloedig genoeg, je kan natuurlijk aanvallen wat je wilt maar scoren is het enige wat telt.  Gelukkig deden ze daar bij Veendam ook niet aan. Waar ze wel aan doen in Veendam is slagzinnen. Nergens anders kom je reclameborden tegen met teksten als: “Groningen Seaport: van Haven tot Dordt” of:  “Huls Droge Worst, The Best Worst in the World”. Je moet er maar het beste van maken wanneer je aan het einde van de wereld woont.

In de rust werd het thuisfront gerustgesteld, ondanks de brilstand gloorde er een overwinning aan de horizon want we waren veel gretiger.  Zodra de Veendamse danseresjes na hun pauzeact het veld zouden  verlaten was het dus alleen maar een kwestie van afmaken.  “Aaaaannnnvaaallluuuhhhh!!!”

De aanval werd inderdaad ingezet door Veendam speler Menting en dankzij een inschattingsfout van onze keeper klonk in de 60^e minuut het Veendamse clublied door de Lange Leegte. Getver, 1-0 achter. Hadden we daar nou 250 kilometer voor gereden?

Tijd voor Tano bedacht de technische staf en weldra huppelde de Afrikaanse aanvaller door het Groningse landschap. Het was een gouden greep, nog een beetje stram van de kou bezorgde hij de bal bij Jeffrey Rijsdijk die efficiënt de gelijkmaker scoorde. Joepie 1-1!

De bevroren ondergrond zorgde niet voor mooi maar wel spannend voetbal, zo gek als de bal stuiterde zo ging mijn maag ook op het laatst tekeer. Met als hoogtepunt nog een bal van Veendam die door onze keeper van de lijn werd gehaald. Ben je toch ineens blij met een gelijkspel.
En ach, we waren met niks gekomen en hadden  500 kilometer later wel een puntje naar de Tempel der Beschaving gebracht.
Ik kom niet verder dan deze slogan: “Oh wat een stunt, alweer een punt”, daar hebben ze in Veendam vast een betere leus voor.