Het einde van Occupy?

Geschreven door Valentijn

Het volgende is geschreven op persoonlijke titel en geen verklaring of persbericht vanuit de Occupy beweging.

Het zal inmiddels niemand ontgaan zijn dat het tentenkamp naast het Stadskantoor is ontruimd. Een opluchting voor veel Dordtenaren. Maar misschien ook wel voor, in ieder geval een deel van, de bezetters zelf. Wat begon als een levendig en gezellig protest vol ambitie, eindigde het toch net iets anders.

Eigenlijk was de rek er wat mij betreft half december misschien al wel uit. Als regelmatig festivalbezoeker kom ik minder vermoeid terug van een tweeweeks festival dan één week overnachten op de Spuiboulevard. Dat was voor veel mensen al een goede reden weer gewoon hun normale slaapplek op te zoeken. Daarnaast was ook duidelijk te merken dat er nog nauwelijks bereik was. Triest, maar waar. De aanloop van geïnteresseerden werd steeds minder en in plaats daarvan ging vrijwel alle aandacht naar het beveiligen en onderhouden van het kamp. Wellicht waren we op dat moment al toe aan Occupy 2.0. Ik heb zelf nooit het geloof gehad dat de beweging een grondige verandering teweeg zou brengen, maar heb mezelf wel gesteld te blijven staan zolang er interesse voor was en er mogelijkheid was tot discussiëren. Voor mij was dit het punt dat ik me terug ben gaan trekken om te zoeken naar andere manier om het gedachtegoed te verwoorden.

 
Het zal niemand ontgaan zijn dat de grootste problemen zich de laatste weken hebben voorgedaan. Bij gebrek aan bedden werden mensen vanuit het Leger des Heils doorgestuurd naar het kamp. Uiteraard was dat tot op zekere hoogte geen probleem, en alle lof voor de mensen die zich ook echt hebben ingezet op het kamp. Maar helaas werden ook mensen die reeds bij het Leger des Heils de toegang ontzegd waren doorgestuurd. Enkelen alcohol- of drugsverslaafd. Mensen die hulp nodig hadden en wij waren daar niet de aangewezen plek voor.

Het gevolg was een reeks van vrij ernstige incidenten in en rond het kamp, die de bezetting bemoeilijkte en het gevoel van veiligheid niet ten goede deed. Voor de Gemeente was de aanzuigende werking op bepaalde personen en de incidenten die daaruit voortkwamen ruim voldoende om een ontruiming te plannen. Wat mij betreft terecht.

Hierop is een tweestrijd ontstaan in het kamp. Een deel wilde de boel opruimen en op zoek naar alternatieve manier om het gedachtegoed vorm te geven. Anderen wilden blijven en de confrontatie afwachten. Zonder te discrimineren kan ik wel stellen dat het vooral de dak- en thuislozen waren die wilde blijven. En geheel begrijpelijk als je vrijwel nergens anders terecht kunt. Daarnaast stond niemand van de groep in het recht deze mensen ook maar ergens de toegang te ontzeggen of weg te sturen en was dit wat mij betreft vooral taak van de Gemeente en politie.

Uiteindelijk werd er niet op dinsdag ontruimd, maar op vrijdagavond. Om 23:00 uur hadden alle (veelal nog gedoneerde) spullen weg moeten zijn. Helaas trof de Gemeente een onbemande puinzooi aan…

Iets dat mooi begon eindigde op een wat zure manier. Op een manier die wat mij betreft zeker niet in het verlengde ligt van het Occupy gedachtegoed. Toch denk ik dat we tevreden terug kunnen kijken, op met name de eerste weken. En wat we nu bereikt hebben? We hebben bij veel mensen een stukje bewustwording gecreëerd. En ook in Dordrecht een nieuw begrip geïntroduceerd. Het begrip ‘Occupy’. Waar ook de fanatieke Internet critici aan bij hebben gedragen. Tot slot betekent het einde van het tentenkamp niet het einde van Occupy. Het protest zal worden voortgezet via andere manieren; flashcamps. Een symbolisch ‘tentenkampje’ voor een dag op verschillende plaatsen in de binnenstad. Waar er nog steeds ruimte zal zijn voor discussie, verschillende activiteiten, workshops en muziek. Maar daarover later meer.