Fortuna Sittard - FC Dordrecht

Geschreven door Elisa

Sittard, een stadje gelegen in het heuvelachtige Limburg. Vroeger speelde daar ondergronds  van alles af, maar sinds de jaren 70 is men het vertier ook bovengronds gaan zoeken. Bijvoorbeeld bij Fortuna Sittard, een club die een glorieuze historie kent maar twee jaar geleden bijna het loodje legde door economische perikelen. Dankzij een flinke financiële injectie van de supporters werd de club gered en kon men weer bouwen aan de toekomst. Jammer dat na deze gulle gift bijna niemand in Sittard en omstreken een toegangskaartje meer kon betalen want het stadion was vanavond amper voor de helft gevuld. In deze troosteloze ambiance begon Dordt aan zijn zevende uitwedstrijd waarvan er  geen enkele met drie punten werd beloond. Enig lichtpuntje was dat Fortuna Sittard sinds 2002 niet van ons wist te winnen in eigen huis. Kortom:  waar hoop is, is vuur en die werd vanavond flink aan de schenen gelegd.

De eerste helft zagen we Kevin Tano weer lekker met zijn tengere lijfje langs de tegenstander slalommen, kwamen Achterberg en Gielisse als duveltjes uit doosjes gevaarlijk in het strafschopgebied opdoemen en leek Fortuna  keeper Wintjes het druk te krijgen. Maar na ruim een half uur spelen werd er nog niet gescoord.  Zoiets kan je natuurlijk ook positief zien, we stonden tenminste ook niet achter. Maar dit gedachtesprongetje was amper een paar seconden oud of Fortuna scoorde de 1-0.
Trainer Theo liet de licht geblesseerde Super Lopes meteen warmlopen, liever een licht defecte doelpuntenmachine op het veld dan een dartele voorhoede die niet weet te scoren moet hij gedacht hebben.  Hoopvol begonnen we weer aan de tweede helft, Super Lopes kwam erin dus de doelpunten zouden snel volgen.
Klopt, na vijf minuten werd er gescoord door de Limburgers. Een bekend fenomeen, die 2-0 achterstand, zo winnen we wel vaker. Alleen met dit vertoonde spel hing er eerder een 3-0 in de lucht dan een 2-1. Naarmate de tijd verstreek ging FC Dordrecht steeds krampachtiger spelen. Het Limburgse gezang overstemde ondertussen het geklaag van de meegereisde Dordt supporters. Je  kon nog net de zucht van opluchting horen toen scheidsrechter Otto affloot.

Had Trainer Theo haar gehad dan was-ie vanavond spontaan grijs geworden. Kan ik drie paar gelukssokken over elkaar aantrekken, vijf groene aanstekers in mijn tas stoppen en vijfentwintig weesgegroetjes prevelen bij elke vrije trap, er is schijnbaar meer nodig om de vloek van de uitwedstrijden te verbreken.
Misschien een baltovenaar?