FC Oss - Fc Dordrecht

Geschreven door Elisa

Op maandagavond toog de supporterskaravaan van FC Dordrecht naar Oss. Beetje vreemde dag een maandag, maar kennelijk vinden mensen van de KNVB het heel belangrijk dat er bijna elke dag voetbal op tv is. Leidt het publiek af van minder belangrijke zaken als Angolese jongetjes die worden uitgezet of euro's die nog geen houten knaak waard zijn.

Enfin, ik dwaal af, waar waren we?
Oh ja in Oss, de stad van de Ossenaren, mensen met keiveel perspectief, aldus eigen zeggen. Er spelen ook ex Dordtenaren als Bart van Muyen, Marcel vd Sloot, Charly van den Ouweland, mannen die in Dordrecht kennelijk minder perspectief hadden en daarom naar het Brabantse land verkasten. Zou dit weerzien met drie punten worden beloond?  Het antwoord lag in de twee keer drie kwartier speeltijd die scheidsrechter Janssen ons gunde.

" DORDTENAREN DORDTENAREN HÉ  HÉ " zongen we luidkeels vanaf de tribune. Een beetje intimideren kan nooit kwaad en in een half gevuld stadion werkt het ook nog eens sfeer verhogend.

En dat bleek, de jongens van Theo Bos zochten meteen de aanval op. Gesteund door het geschreeuw van een handjevol meegereisde volgelingen lieten ze zien wat ze in huis hadden. Onze jongens gingen ervoor.  “Kom op jongens, laat ons juichen” zelfs Nel, onze trouwe steward ging zich ermee bemoeien. Nou dan zit het wel snor.
Maar al is de Dordtspeler nog zo snel, de oude voetbalwet achterhaald hem wel. Na 28 minuten lag de bal achter onze keeper. Geheel tegen de verhoudingen in, vervelend maar nog genoeg tijd om te bewijzen dat we beter zijn.  Hadden we alleen niet gerekend op de stervende zwaan die in de 35^e minuut de zestien in kwam rollen. Scheidsrechter Janssen vond het een penalty waard, wij vooral een Oscar alleen daar werd niet om gevraagd. Na 36 minuten stonden we beduusd naar een 2-0 op het scorebord te kijken.
Dat duurde gelukkig niet al te lang, Danny Post, de reus van Dordrecht nam op sportieve wijze wraak en liet de keeper van Oss kansloos naar de bal grijpen. Net voor rust toch nog de tanden laten zien: 2-1!

De verplichte pauze was voor ons gevoel snel voorbij, de gelijkmaker hing in de lucht en moest zo snel mogelijk bij de lurven worden gepakt. En (Super) Lopes greep hem, amper koud op het veld was de gelijkmaker een feit!
“DORDTENAREN DORDTENAREN HÉ  HÉ” galmde weer door het stadion.
Dordt was getergd maar Oss ook. Wat een spektakel, beide partijen vochten om elke vierkante centimeter.  Dit is strijd, dit is voetbal,  hier wordt een mens gelukkig van.

Triest dat niet elke arbiter een duel kan onderscheiden van onbesuisd geweld. Danny Post raakte met zijn grote lijf de bal, we hoorden op de tribune het leer van zijn kicksen op de bal ploffen. De scheidsrechter zag echter een bloeddorstige overtreding en gaf direct rood. Ongelooflijk, weer moest een Dordt speler voortijdig de kleedkamer opzoeken, hoeveel onrecht kan ons worden aangedaan?
“Hij krijgt een drie in de VI” zongen we boos. Met tien man verder en we hadden nog ruim een half uur te gaan. Het was als bergop fietsen met windkracht twaalf in je gezicht.  Onze jongens waren ondanks alles niet stuk te krijgen, Doedee keepte alsof zijn leven er van af hing, die berg gingen we trotseren.

Even leken we te breken toen Oss in de 65^e minuut de 3-2 scoorde, heel even was het stil op de tribune. Maar als wij het al lieten afweten, hoe moesten onze helden zich dan verzetten?
“DORDTENAREN DORDTENAREN HÉ  HÉ”, schreeuwden we met vereende krachten. Trainer Theo had nog één wissel in petto. De ooit heilige Kevin Tano die al weken lang het licht niet meer zag mocht zich bewijzen. Het was alsof er een siddering door het stadion ging. Het was alsof de stadionlampen harder gingen branden. In het felle licht zagen we Donny van der Dussen voorgeven op Santy Hulst en was daar de dikverdiende 3-3. En dus toen vijf minuten voor tijd Dordt weer een penalty tegen kreeg wegens hands ( was wel terecht dit keer moet ook worden gezegd) wisten we gewoon dat Doedee de bal zou houden. Wij lieten ons niet meer gek maken, wij waren onverslaanbaar.
Na 93 minuten was daar het eindsignaal. Slechts één punt heeft het ons opgeleverd maar het onrecht heeft niet mogen zegevieren.
Graag een staande ovatie voor onze tien resterende vechters.