FC Dordrecht -Helmond Sport

Geschreven door Elisa

Vrijdag 19 november mocht FC Dordrecht het opnemen tegen Helmond Sport, nummer vijf op de ranglijst. In onze Tempel der Beschaving zegt dat helemaal niks, zeker omdat Cecilio (Super)Lopes met zijn  99 doelpunten in het betaald voetbal op scherp stond.

Althans als je de eerste helft niet meetelt. Daar kan ik namelijk heel kort over zijn, net zo kort als de 21 seconden die nodig waren om de bal achter keeper Doedee te krijgen. En over de 2-0 die we in de 24^e minuut min of meer cadeau gaven wil ik het niet over hebben. Bedrijfsongevalletje, kan gebeuren. 

Het zal vast ook te maken hebben gehad met een donderpreek van trainer Theo in de kleedkamer en de strijdlustigheid van FC Dordrecht maar toen in de tweede helft Kevin Tano het veld opdanste, toen begon de wedstrijd pas echt. Links, rechts gingen die benen en dan toch een tikkie naar voren. Voetbal als hoogste vorm van kunst, op de tribunes begon men er weer vertrouwen in te krijgen. Met dit voetbal horen we gewoon thuis in het rijtje Barcelona, Real Madrid, Manchester United en dan ben ik nog bescheiden.
Santy Hulst scoorde alvast de aansluitingstreffer, 2-1 !
Met stramme knieën van de kou veerde het publiek op, de jacht was geopend. Dordrecht ging eindelijk in de aanval, we zagen tactieken die Louis van Gaal nog niet eens in zijn notitieblokje had kunnen uittekenen. Helmond Sport was nergens meer,  ze zakten als plumpuddingen in elkaar. En zoals het hoort in een spannend jongensboek  was er een held, dit keer  SuperLopes, hij scoorde na 78 minuten de gelijkmaker.  De honderdste van Lopes!  Spandoeken werden uitgerold en men viel elkaar in en om het veld in de armen. Wat waren we weer trots op de veerkracht van trainer Theo’s pupillen. “Honderd én één”, honderd én één”, zongen we Lopes toe. Want waarom zouden we niet voor de drie punten gaan? Inderdaad dacht Wilmer Kousemaker, terug na een wekenlange blessure, waarom ook niet? En op dat moment raakte hij met de punt van zijn kicksen keihard de bal. Als een streep zoefde het projectiel langs de keeper van Helmond het net in. Jaaaaahaaaa…..3-2!!!!
De stadionspeaker vrat zijn microfoon bijna op van enthousiasme, iedere supporter die op dat moment een bekertje drank in zijn hand had liet het prompt uit zijn handen vallen en een massale vreugdedans volgde. Spetters bier, koffie en cola op mijn jas zijn stille getuigen van het feest dat na 90 minuten gevierd werd. Mijn jas gaat voorlopig niet de wasmachine in, het is nu een eerbetoon voor ‘hen die niet wilden knielen’. Een gedenkteken voor mijn club die laat zien dat een eerste helft helemaal niet nodig is in een voetbalwedstrijd. Het gaat om de tweede helft, daar laten we even zien wie de baas is!
En natuurlijk om de derde helft, maar dat spreekt voor zich.