FC Dordrecht- FC Zwolle

Geschreven door Elisa

Vandaag werd ik wakker zonder dat ik meteen dacht aan de nederlaag tegen Sparta. Een teken aan de wand; ik ben mentaal klaar voor de huidige nummer één, FC Zwolle. Zeventien punten zitten er tussen zij en wij, dat zijn maar zes plekjes op de ranglijst, de titel is dus nog steeds in het vizier.

Zolang de supporters erin kunnen geloven is het voor de spelers een kwestie van erin willen geloven.
Op de tribunes was de sfeer prima ondanks de wedstrijdzenuwen en de eerste verschijnselen van een horrorwinter. Scheidsrechter Wegereef was er klaar voor, de spelers waren er klaar voor en wij stonden reeds in de startblokken om de handen in de lucht gooien. Kom op Dordt, geef ons een goal!!!!

Het was de thuisploeg die het voortouw nam, Dordt was gretig en geenszins van plan om te verliezen in eigen huis. En zo kon het gebeuren dat na nog geen twintig minuten spelen Jeffrey  Rijsdijk  de 1-0 op het scorebord zette. “Wij zijn de Dordtse Schapenkoppen, wij zijn door niemand meer te stoppen!”
Nou ja, door niemand persoonlijk misschien maar wel door vermoeidheid. Na een half uur spelen leek de bal langzaam leeg te lopen. Op het tandvlees liepen onze helden de kleedkamer in. Na een fijn intermezzo in de rust alwaar gestreden werd om de penaltybokaal  door voetballertjes van een jaar of zes was het  tijd voor de echte mannen. Het begon spontaan te regenen.
En in de zeikregen kreeg  Zwolle speler Drost het op zijn heupen, met een prachtig schot in de uiterste hoek kon keeper Doedee niks anders dan de bal uit het net vissen, de gelijkmaker was een feit. Positief puntje was dat het direct ophield met regenen.
Het was een taaie reus, dat Zwolle. Vechtlust kost energie en de batterij was duidelijk op bij FC Dordrecht. Tijd voor nieuw bloed in de gelederen. Langs de kant liepen de Dordt spelers Tano, Curiel en Hulst al warm om de tegenstander op de knieën te krijgen. Helaas waren ze vanaf de zijlijn ook hulpeloos getuige bij het tweede Zwolse doelpunt. Ex-Schapenkop Maachi kon het weer niet laten en moest even laten zien wat FC Dordrecht destijds heeft laten gaan. Hartstikke leuk voor hem helaas minder van amusementswaarde voor de Dordtse aanhang.
Ik bestelde maar een biertje om het leed te verzachten. En of het nou aan het biertje lag of aan de drie verse spelers die erin werden gebracht, Dordt knokte terug. Je hoeft je niet te schamen om te verliezen van de nummer één toch liet FC Dordrecht de tanden zien. Langs de lijn schreeuwden we onze longen uit het lijf: “Alles of  niets olé olé”. Met man en macht werd er aangevallen door de Schapenkoppen, zelfs keeper Doedee verliet zijn territorium om de bal in het juiste doel te trappen.
We waren dichtbij de gelijkmaker maar het lot én scheidsechter Wegereef beslisten anders. De 1-2 bleef na het fluitsignaal op het scorebord staan. Voor het eerst dit seizoen verloren in eigen huis.
“Daar krijg je vast karakter van” verzuchtte iemand naast me en stilletjes liepen we naar de kantine. Door de Hollandse hits heen hoorde ik oppersupporter Jan roepen: “inschrijven voor Cambuur!!!”.
Met opgeheven hoofd aanvaarden wij aankomende zaterdag de reis naar Leeuwarden.  Tussen Cambuur en Dordt zitten maar twee puntjes, we blijven geloven!