FC Dordrecht - FC Eindhoven

Geschreven door Elisa

Ik had er geen zin in vanavond, ik geef het toe. Na de zoveelste verliespartij in een afgelegen stadionnetje was ik bij mezelf te rade gegaan, waarom hou ik zoveel van mijn club terwijl ik zo weinig terugkrijg?
Maar uitmaken doe je niet zomaar dus fietste ik vanavond weer naar het GN Bouw stadion in de hoop dat mijn clubliefde dubbel en dwars beantwoord zou worden.
FC Eindhoven, de nummer twee van de Jupiler League wellicht dat een aardige tegenstander ook een aardig potje voetbal ging opleveren.

Als vanouds was het eerste half uur geen spektakel, Eindhoven was voetballend beter maar Dordt miste evengoed een aantal kansen. Totdat Santy Hulst gewoon besloot om de bal ouderwets in het doel te schieten. Even vielen de gesprekken stil op de tribune, dit was een legendarisch moment. We stonden 1-0 voor en we moesten nog zeker een uur. Dit was toch niet het thuisscenario? Normaal gesproken horen we minimaal 2-0 achter te staan en dan werd er pas gekeken of er misschien nog iets te scoren valt. Een beetje onwennig gingen we met de voorsprong de rust in. Wat zou Trainer Theo zeggen? Hij had waarschijnlijk ook een hele andere speech voorbereid.

Gelukkig kwam Eindhoven na de rust in vuur en vlam terug op het veld, wat resulteerde in een wonderschoon doelpunt in de 49^e minuut. Zelfs het Dordtse publiek applaudisseerde, het was immers een prachtige gelijkmaker. Vanaf toen ging het alle kanten op; Dordt deed zijn best, Eindhoven was de betere ploeg.  Het leek zowaar op een echte wedstrijd. En het ging er fel aan toe, scheidsrechter Honig trok een dotje kaarten met als gevolg dat Eindhoven na ruim 70 minuten voetbal met tien man verder moest. Terecht uiteraard, die Brabanders mochten echt wel wat voorzichtiger met onze jongens omgaan.

Maar ik kan er lang of kort over praten, het doet eigenlijk allemaal niet ter zake tot de  75^e minuut, want toen gebeurde het:

Nick Coster, de kleinste (mag niet in de Python) speler van Dordt hield miraculeus de bal binnen de lijnen terwijl de bal gedoemd was om de zijlijn te passeren. Gretig door het onverwachte balbezit passeerde Coster pijlsnel twee Eindhoven spelers en schoot vanaf de kortst mogelijke hoek de bal in het net. Was dit theoretisch überhaupt mogelijk?

Een gejoel borrelde op vanaf de diepste krochten in het stadion, even twijfelde men of het wel echt gebeurde. Totdat we onze strijders op het veld zagen juichen, toen viel bij het iedereen het kwartje. Het mooiste doelpunt van dit voetbalseizoen was zojuist gescoord namens FC Dordrecht en wij mochten erbij zijn. Ik had een foto van willen maken van het uitzinnige publiek maar ik had het te druk met het omhelzen van iedere supporter in Vak Noord.

De euforie kende deze avond geen einde, ondanks dat zelfs de keeper van Eindhoven nog probeerde te scoren, ondanks dat Dordt nog een paar ballen voor open doel miste. Wij vonden het curieus maar zeker niet spannend. En daarnaast, het doelpunt van Coster zou ondanks welke einduitslag dan ook allesovertreffend zijn.

Dordt won uiteindelijk met 2-1. Hoe had ik ooit kunnen twijfelen aan de liefde voor mijn club? Mijn liefde is vanavond weer voor minimaal tien jaar beantwoord.
Ik hou van FC Dordrecht en FC Dordrecht houdt van mij, op zeker!