De eerste twintig jaar van mijn leven heb ik, na als baby in Rotterdam geboren en een jaar getogen te zijn, in Hendrik Ido Ambacht doorgebracht. Een vredig, mooi dorp waar de straten op woensdag en zondag zwart gevuld werden door honderden kerkgangers. De dames in rokken tot over de enkel, haren in een strenge knot en make-up vrije gezichtjes. De heren in pak, bijbel onder de arm, kortgeknipte haren in een vochtige scheiding. Binnen spelen deed ik alleen wanneer het hoosde van de regen. Tot mijn tiende speelde ik dagelijks in de bosjes, de ene dag als cowboy, de andere als indiaan. Mijn vriendinnen en ik hadden vaak al genoeg aan een tennisbal, waar we uren met het balspel zevenster bezig waren.

 

Ik durf met zekerheid te stellen dat wanneer ik in deze tijd geboren zou zijn, ik vanaf het moment dat ik op de eerste schooldag één voet in mijn klasje had gezet, het stempel ADHD op mijn voorhoofd gedrukt had gekregen. Niet dat ik nou zo’ n vervelende leerling was. Ik kon moeilijk stilzitten, hield van gezelligheid, liefst gepaard gaande met zo min mogelijk regels. Met als gevolg dat ik alles in het werk stelde om afleiding te zoeken van de stof die de leerkracht mij wilde leren. In die tijd, zo’ n dertig jaar geleden, was een strenge blik van een meester of juffrouw al voldoende om menig belhamel het zwijgen op te leggen. Het was een tijd waarin de letters ADHD nog niet als zoete broodjes over de toonbank vlogen.

 

Of ik het nu wil of niet, ik ontkom er niet aan. Ieder jaar na tweede kerstdag neem ik het jaar dat bijna achter me ligt in stilte door. Ik rangschik de bijzondere momenten en zet ze af tegen de gebeurtenissen die ik het liefst snel weer zou vergeten. Gek genoeg zijn dit de momenten die me ondanks slapeloze nachten en tranen, toch veel hebben gegeven. Inzicht, kracht, doorzettingsvermogen en blij zijn met wat er wel is. Laat ik beginnen met de zonnige kant van mijn jaar.

Top 5:

5. Debuteren met ‘De Babyplanner’, dat na een maand genomineerd werd om chicklit van het jaar te worden.
4. Besloten opnieuw het ivf-traject in te gaan.
3. Het Dushi Huis dat steeds dichterbij opening komt.
2. Een positieve zwangerschapstest rond Sinterklaas.
1. Mijn vader die aan ons kerstdiner kon genieten van zijn eerste glas wijn, na drie maanden ernstig ziek geweest te zijn.

2010 gaf me ook momenten die ik het liefst door had willen spoelen, sterker nog, die ik graag eigenhandig veranderd had. Door een moment mijn ogen te sluiten, hocus spocus te roepen en in een vingerknip de situatie pijnloos te herstellen. Natuurlijk is het sprookjesachtig dit te wensen en hoort dat niet bij het leven dat nu eenmaal bij tijd en wijle bijzonder cru kan zijn.

Een keuze kan bepalend zijn voor de rest van je leven. Is het daarom dat het soms zo eng is om knopen door te hakken? Ik heb er maar wat vaak voorgestaan. En altijd was er weer dat stemmetje dat me vriendelijk doch dringend influisterde dat het beter was alles bij het oude te laten. ‘Waarom oude schoenen weggooien voor je nieuwe hebt? Het is toch geen slechte man? Alleenstaande moeder worden, dat is toch zielig? Een gezinshuis op willen richten in Dordrecht? Niet bepaald logisch met alle bezuinigingen in de jeugdzorg. Je betaalde baan opzeggen om schrijfster te worden? Keep on dreaming. Daarbij, stel dat je afhankelijk wordt van een ander, dat is niets voor jou. Daar ken ik je te lang voor.’

 

Afgelopen woensdag heeft Barbara Muller haar boek, de babyplanner gepresenteerd bij Vos & vd Leer op het Scheffersplein.

Toen ik drie jaar geleden enthousiast (aan ieder die het horen wilde) vertelde dat ik een boek aan het schrijven was, waren de meningen verdeeld. De meeste toehoorders glimlachtenmeelevend, trokken vervolgens een zorgelijke wenkbrauw op en mompelden met hun lippen vastberaden op elkaar geklemd: ‘Met jou nog een miljoen Nederlanders.’ Anderen reageerden enthousiast en knepen me nog net niet in mijn wang. ‘Wat goed zeg, op een therapeutischemanier je zorgen van je afschrijven. Je kunt het altijd nog in eigen beheer uitgeven. Lijkt hetnet dat je een echt boek geschreven hebt.’ Een enkeling zag het als een leuke hobby en vroeg me naar mijn echte baan. ‘Dit is mijn baan, ik verdien er alleen geen geld mee,’ legde ik geduldig uit. Want ik had mijn baan als leidinggevende bij de Raad voor deKinderbescherming opgezegd. Het frustreerde me dat ik maar zo weinig voor kinderen in nood kon betekenen. Er komt een dag dat ik meer kan doen, beloofde ik mezelf en alle kinderen die het betrof. Als de tijd daar rijp voor is, daar vertrouw ik op.