Batenburgplein

Geschreven door Wadappes

Je hebt Dordtenaren en je hebt Dordtenaren. Daar waar sommige smeerlappen met een tas vol lege flessen in het skatepark liggen te stinken, schrijven anderen ware geschiedenis. Deze laatste categorie mag niet vergeten worden. Wie een bijdrage levert aan de naam van de stad, mag daar best een permanent onderdeel van worden. Zo heb ik al geprobeerd het jaarlijkse Simon de Danser-zuipfestijn in te voeren, met name omdat daar vanuit de maatschappij gewoon enorme behoefte aan is, maar nu is er dus weer een die nog niet de credits heeft gekregen voor zijn uitzonderlijke prestaties. Zo heeft Ary zijn Scheffersplein, zijn standbeeld en zijn Huyskamer, maar wat heeft deze persoon? Helemaal niets, en dat is zeer onterecht. Over wie heb ik het? Over niemand anders dan Willie Fucking Batenburg natuurlijk!

Praat je over muziek en kwaliteit, dan praat je over Willie. Het liefst zou ik vertellen over de avonturen die ik met Willie heb beleefd en over de verhalen die Willie altijd vertelde, maar helaas heb ik Willie nooit persoonlijk gekend, en met mij velen. Je kwam niet makkelijk in Willies comfortzone. Ook degenen die hem goed dachten te kennen hadden stiekem het gevoel dat het toch niet echt hún Willie was. En als Willie al van je hield, dan zou je het toch niet zo snel merken. Willie was namelijk een man van weinig woorden, en de woorden die hij sprak waren redelijk onverstaanbaar. Zo heb ik hem ooit na een optreden gezien, toen ik dacht dat hij vroeg of hij de barman mocht pijpen. Achteraf bleek dat hij gewoon een biertje probeerde te bestellen, maar dit om aan te geven hoe Willie communiceerde.

Willies levensverhaal is zowel legendarisch als treurig. Een muzikaal genie, in zijn goedheid misbruikt door foute managers die aan hem hebben willen verdienen. In dat opzicht enorm vergelijkbaar met Michael Jackson, het zou me niets verbazen als Willie vroeger ook een neger is geweest. Dat zou ook zijn muzikaliteit verklaren want je kunt praten over hem wat je wilt, Willies muziek was pure klasse. Grote hits als Oene Maine Matsj Tirol, dubbele buitenbanden, bloemkolen uit Rotterdam Zuid en Willie's kerstfeest zijn vaste noteringen in de hoogste regionen van de jaarlijkse Top 2000. Ook zijn teksten zijn van dermate hoog niveau dat het voor de gewone mens niet meer te volgen is. En dan heb ik het nog niet eens gehad over zijn grootste klapper: huppie, huppie, huppie, Feyenoord is mijn kluppie. De complete Kuip raakte in vervoering als Willie dit meesterwerk op de middenstip ten gehore bracht. Wat zou hij trots geweest zijn als hij afgelopen weekend had kunnen zien hoe zijn club Ajax versloeg. Iedereen weet ook dat de emotionele ontlading van Rotterdam afgelopen zondag niet alleen met de overwinning te maken had. De gehele Kuip dacht even terug aan die grote meneer Batenburg. Hij wordt gemist.

Als je de feiten op een rijtje zet, kun je maar een ding concluderen: Willie Batenburg was een klein mannetje, maar een groot Dordtenaar. Hoe hij Dordrecht op de kaart heeft gezet met zijn optredens, daar kan geen Ary Scheffer of Gerrit de Vries aan tippen. En zeker Pieter Geyl niet. Daarom verdient Willie meer. Meer nog dan die minimusical uit 2009. Willie verdient ook een plein, een standbeeld en een huiskamer en daarom wil ik voorstellen om het identiteitsloze Statenplein eens grondig te herzien. Een enorm standbeeld in het midden van het plein, dat uiteraard het Batenburgplein zal heten, en we bouwen ‘t Peerd om tot Willies Huyskamer. En als we dan over het plein lopen denken we nog eenmaal aan die mompelende gnoom: Willie bedankt!