AGOVV- FC Dordrecht

Geschreven door Elisa

AGOVV, een voetbalclub waar ik zelden aan denk. Behalve wanneer we naar Apeldoorn afreizen. AGOVV was aanvankelijk een Apeldoornse Geheel Onthouders Voetbal Vereniging maar dat leverde kennelijk weinig aanhang op dus heten ze sinds 1921  'Alleen Gezamenlijk Oefenen Voert Verder'. Gelukkig, een veel hippere naam.
Vrijdag was het weer zo ver, de reis ging naar de Apeldoornse bossen alwaar de stadionlichtjes in de verte branden. Na de prachtige zege op Eindhoven was ik even vergeten dat Dordt niet kon bogen op geweldige uitresultaten. Dus met een frisse blik ging ik deze uitwedstrijd tegemoet. "Kom op Dordt, laat ons juichen!"

En dat deden we al na vijf minuten, Mawouna Kodjo Amevor, de jonge verdediger van FC Dordrecht scoorde zijn allereerste doelpunt. Als na vijf minuten de verdediger al mag scoren dan wordt dit vast een monsterscore, dacht men op de tribunes. Misschien vonden de spelers van Dordrecht dat een beetje zielig voor het noodlijdende AGOVV en gingen ze daarom een klein beetje nonchalant met de bal om. Zo werden tikkie takkies omgezet in tikkie hakkies en wist Santy Hulst alleen voor de keeper tot tweemaal toe te missen. Je zat eigenlijk te wachten op de gelijkmaker maar gelukkig hield Doedee het doel schoon. Tot de 38^e minuut, toen kwam er een einde aan de euforie, de 1-1 was een feit. We waren evenwaardig aan de minst presterende ploeg uit de Jupiler League. Het begon spontaan te hozen in Sportpark Berg & Bos, oh nee, het Fly Brazil Stadion ook weer zo’n veel hippere naam.
Een bakkie troost in de rust zat er niet in want de catering was wegens omstandigheden gesloten. Waarschijnlijk zat de koffiedame lekker in d’r bikini op het strand van Brazilië. Gelukkig werd ons een flesje energydrank aangeboden, konden we vol energie weer de tweede helft in. Dat had wel even vertraging want volgens de grensrechter zat er een gat in het net dus kon er nog niet gevoetbald worden. De nettenspecialist van AGOVV rende onmiddelijk het veld op om dit euvel te verhelpen. Stel je voor dat we hadden moeten spelen met een defect doelnet. Tijd om hierover na te denken kregen we niet, al na een minuut bracht wederom Mawouna Kodjo Amevor de stand op 1-2.
Stuiterend van blijdschap en van de energydrank  zongen we onze helden toe: Dordtenaren, olé olé!!!
AGOVV vocht zich een slag in de rondte, een verdediger die twee keer scoort, ze waren getergd tot op het bot. Het werd wel erg spannend op deze manier.  Trainer Theo zocht zijn heil in Kevin Tano die mocht invallen. Hij kon echter niet voorkomen dat scheidsrechter Abbink onterecht een vrije trap toekende die direct werd beloond met de gelijkmaker. Nog maar een aanvaller erin, dacht Trainer Theo en zodoende mocht  Shayron Curiel invallen. De stevige ex- Spartaan liet meteen zien waarom dat een goede keuze was en scoorde koud op het veld de 2-3.
Ging het vanavond dan echt gebeuren? De laatste minuten speeltijd kropen voorbij, in ons vak kon je een speld horen vallen. Trainer Theo gooide er nog maar een verdediger (Lima) bij. Met bleke gezichten telden we af naar het Dordtse minuutje en naar de blessuretijd, zo dichtbij een uitoverwinning waren we nooit geweest.
En hosanna, daar schalde in de verte een schriel fluitje. Het klonk als muziek in de oren, alsof André Rieu speciaal voor ons een overwinningswals had gecomponeerd. We waren er stil van. Dit was de eerste uitoverwinning en we konden het niet eens bevatten. Zelfs de spelers waren een beetje beduusd, onwennig kwamen ze ons bedanken voor de steun in bange dagen.
Vanavond is de ban gebroken, kom maar door met die Eagles volgende week.